Μπροστά σε μια σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη βρέθηκαν προ ημερών η ομάδα των Γερμανών αρχαιολόγων που εδώ και καιρό πραγματοποιούν ανασκαφές στην ιταλική πόλη Σελινούντε που βρίσκεται στην νοτιοδυτική Σικελία.
Έφεραν στο φως μια ολόκληρη βιομηχανική μονάδα παραγωγής κεραμικών της αρχαιότητας που θεωρείται η μεγαλύτερη του κόσμου. Εκτείνεται σε 1.250 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει 80 κλιβάνους (με διάμετρο πέντε μέτρα ο καθένας) που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή κεραμικών.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Μάρτιν Μπενζ του Πανεπιστημίου της Βόννης αυτή η μονάδα θεωρείται η μεγαλύτερη του αρχαίου κόσμου. Τουλάχιστον από ότι δείχνουν οι μέχρι τώρα ανακαλύψεις της αρχαιολογικής σκαπάνης.
Η βιομηχανική συνοικία βρισκόταν εντός των τειχών της πόλης αν και για λόγους ασφαλείας υπήρχε μια κενή περιοχή που την διαχώριζε από τις οικίες. Αυτό γινόταν για την προστασία από πυρκαγιές, το θόρυβο και τη μυρωδιά.
Το εργοστάσιο τοποθετείται γύρω στο 550 π.Χ. και κατασκεύαζε από μικρά αγαλματίδια μέχρι πλακίδια και οικιακά αγγεία σε μαζική παραγωγή. Το εργαστήριο καταστράφηκε το 409 π.Χ. όταν οι Καρχηδόνιοι κατέλαβαν την πόλη. Κάτι που σηματοδότησε και την παρακμή της ελληνικής παροικίας στην περιοχή.
Τα έργα που βρίσκονται και υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Ρώμης αναμένεται να ολοκληρωθούν το 2016.
Πηγή: iefimerida.gr
Έφεραν στο φως μια ολόκληρη βιομηχανική μονάδα παραγωγής κεραμικών της αρχαιότητας που θεωρείται η μεγαλύτερη του κόσμου. Εκτείνεται σε 1.250 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει 80 κλιβάνους (με διάμετρο πέντε μέτρα ο καθένας) που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή κεραμικών.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Μάρτιν Μπενζ του Πανεπιστημίου της Βόννης αυτή η μονάδα θεωρείται η μεγαλύτερη του αρχαίου κόσμου. Τουλάχιστον από ότι δείχνουν οι μέχρι τώρα ανακαλύψεις της αρχαιολογικής σκαπάνης.
Η βιομηχανική συνοικία βρισκόταν εντός των τειχών της πόλης αν και για λόγους ασφαλείας υπήρχε μια κενή περιοχή που την διαχώριζε από τις οικίες. Αυτό γινόταν για την προστασία από πυρκαγιές, το θόρυβο και τη μυρωδιά.
Το εργοστάσιο τοποθετείται γύρω στο 550 π.Χ. και κατασκεύαζε από μικρά αγαλματίδια μέχρι πλακίδια και οικιακά αγγεία σε μαζική παραγωγή. Το εργαστήριο καταστράφηκε το 409 π.Χ. όταν οι Καρχηδόνιοι κατέλαβαν την πόλη. Κάτι που σηματοδότησε και την παρακμή της ελληνικής παροικίας στην περιοχή.
Τα έργα που βρίσκονται και υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Ρώμης αναμένεται να ολοκληρωθούν το 2016.
