-->

Η πιο τρομακτική αποστολή διάσωσης που έχετε ακούσει. Η υπόθεση αυτή προκαλεί ανατριχίλα.

Εργάζομαι ως διασώστης στις δασικές υπηρεσίες της Αμερικής αρκετά χρόνια τώρα και έχω αρκετές ιστορίες να διηγηθώ.
Έχω ένα καλό ιστορικό στις διασώσεις καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας μου.

Τις περισσότερες φορές χάνονται σε μονοπάτια ή γλιστράνε από μικρούς λόφους, και δεν ξέρουν πως να γυρίσουν πίσω. Οι περισσότεροι από αυτούς ακολουθούν το παλιό γνωμικό “μείνει εκεί που είσαι” και δεν πάνε πολύ μακριά. Υπήρξαν, όμως, και δυο υποθέσεις που δεν πήραν αυτήν την τροπή. Με απασχόλησαν πάρα πολύ και λειτούργησαν ως κίνητρο για να ψάξω περισσότερο τους αγνοούμενους ανθρώπους.
Η πρώτη υπόθεση αφορούσε ένα μικρό αγόρι που είχε βγει να μαζέψει μούρα μαζί με τους γονείς του. Το αγοράκι ήταν μαζί με την αδερφή του την στιγμή που χάθηκε. Οι γονείς τους τους έχασαν για λίγο από το οπτικό  τους πεδίο, ενώ την ίδια την στιγμή τα παιδιά είχαν χαθεί. Όταν οι γονείς τους δεν μπορούσαν να τους βρουν πια, μας κάλεσαν για να ερευνήσουμε την περιοχή. Βρήκαμε την αδερφή σχετικά γρήγορα και όταν την ρωτήσαμε που είναι ο αδερφός της, απάντησε ότι τον πήρε ο “άντρας αρκούδα”.
Μας είπε ότι ο άντρας αυτός της έδωσε μούρα και της είπε να μην κάνει φασαρία, γιατί ήθελε να παίξει για λίγο με τον αδερφό της. Την τελευταία φορά που είδε τον αδερφό της ήταν πάνω στους ώμους αυτού του άντρα και φαινόταν πολύ ήρεμος. Φυσικά, το μυαλό μας πήγε κατευθείαν στην απαγωγή, αλλά δεν βρήκαμε άλλα ανθρώπινα ίχνη στην περιοχή. Το μικρό κοριτσάκι επέμενε ότι άντρας αυτός δεν ήταν φυσιολογικός, γιατί ήταν πολύ ψηλός και ήταν καλυμμένος με τρίχες, όπως ακριβώς και οι αρκούδες, και είχε πολύ περίεργο πρόσωπο.

Ερευνήσαμε την περιοχή για ολόκληρες εβδομάδες, αλλά δεν βρήκαμε ούτε ένα ίχνος αυτού του παιδιού. Η άλλη υπόθεση αφορούσε μια νεαρή κοπέλα που είχε πάει για πεζοπορία μαζί με τον παππού της και την μητέρα της. Σύμφωνα με την μητέρα της, η κόρη της είχε σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο για να έχει καλύτερη θέα του δάσους και δεν ξανακατέβηκε από κει. Παρέμειναν εκεί για 3 ώρες, φωνάζοντας το όνομά της, και μετά μας κάλεσαν για βοήθεια. Για άλλη μια φορά, ψάξαμε όλη την περιοχή, αλλά δεν βρήκαμε ούτε ένα ίχνος της. Δεν έχω ιδέα που μπορεί να πήγε, αφού ούτε ο παππούς ούτε η μητέρα της, την είδαν να κατεβαίνει από το δέντρο.
Κάποιες στιγμή αποπειράθηκα να ερευνήσω μόνος μου τις υποθέσεις μαζί με ένα σκύλο και όλα τα ίχνη οδηγούσαν πάνω στους βράχους. Όχι στους λόφους, αλλά σε βράχους που δεν υπήρχε κανένα σημείο στήριξης. Αυτές οι καταστάσεις είναι πάντα μυστήριες, και συνήθως βρίσκουμε τους ανθρώπους αυτούς στην άλλη μεριά του λόφου ή χιλιόμετρα μακριά, όπου μας  οδηγούν τα εκπαιδευμένα σκυλιά. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κάποια εξήγηση για αυτά τα περιστατικά, αλλά σίγουρα θα είναι περίεργη.
Μια συγκεκριμένη λυπητερή ιστορία αφορούσε στην ανακάλυψη ενός πτώματος. Ένα 9χρονο κοριτσάκι γλίστρησε πάνω από ένα ανάχωμα και έπεσε πάνω στον κορμό ενός δέντρου. Ήταν ένα φρικαλέο ατύχημα και δεν θα ξεχάσω ποτέ την αντίδραση της μητέρας της όταν της είπαμε τι είχε συμβεί. Όταν είδε το πτώμα της κόρης της να μπαίνει μέσα στο ασθενοφόρο, έβγαλε την πιο σπαρακτική κραυγή που έχετε ακούσει. Ήταν σαν να είχε καταρρεύσει όλος ο κόσμος γύρω της και ένα κομμάτι της πέθανε μαζί με την κόρη της. Έμαθα από ένα άλλο αστυνόμο ότι αυτοκτόνησε μερικές εβδομάδες αργότερα. Δεν μπόρεσε να αντέξει την απώλεια της κόρης της.
Μια άλλη φορά συνεργάστηκα με έναν άλλον αστυνομικό, καθώς είχαμε λάθει καταγγελίες ότι υπήρχαν αρκούδες στην περιοχή. Ψάχναμε για ένα αγόρι που είχε πάει για ορειβασία και δεν είχε γυρίσει στο σπίτι του την ώρα που τον περίμεναν και αναλάβαμε να ψάξουμε να τον βρούμε. Είχε πέσει σε μια βαθιά ρωγμή και είχε σπάσει το πόδι του. Βρισκόταν εκεί ήδη δυο μέρες όταν τον βρήκαμε, όποτε ήταν σε άσχημη κατάσταση.
Μπορέσαμε και τον βάλαμε σε ένα ελικόπτερο και έμαθα αργότερα, ότι ήταν απαρηγόρητος. Έλεγε συνέχεια ότι όλα πήγαιναν καλά, μέχρι την στιγμή που έφτασε στην κορυφή και είδε έναν άντρα εκεί. Ο άντρας αυτός δεν είχε πάνω κανέναν ορειβατικό εξοπλισμό, ενώ φορούσε μόνο ένα μπουφάν και ένα παντελόνι του σκι. Μετά ο άντρας αυτός περπάτησε προς μέρος του αγοριού και όταν γύρισε να τον δει, είπε ότι δεν είχε πρόσωπο. Ήταν κενό. Τρόμαξε τόσο πολύ που προσπάθησε να φύγει από κει όσο πιο γρήγορα μπορούσε και έτσι έπεσε. Ανέφερε ότι όλο τον βράδυ άκουγε τον άντρα αυτόν να βγάζει τρομακτικούς και υπόκωφους ήχους. Αυτή η υπόθεση με απασχόλησε πάρα πολύ. Βέβαια, αισθάνομαι τυχερός που δεν βρισκόμουν εκεί για να τους ακούσω.
Αυτή είναι η τελευταία ιστορία που θα διηγηθώ, και είναι ίσως η πιο παράξενη. Ένα από τα πιο τρομακτικά πράγματα που μου έχουν συμβεί, έγινε όταν έψαχνα για μια νεαρή γυναίκα που είχε αποσχιστεί από την ορειβατική ομάδα της.
Συνεχίσαμε την έρευνα μέχρι αργά το βράδυ, καθώς ένα από τα σκυλιά μύρισε την οσμή της. Όταν την βρήκαμε ήταν κουλουριασμένη κάτω από ένα σαπισμένο κορμό ξύλου. Είχε χάσει το ένα της παπούτσι και το σακίδιό της και ήταν εμφανώς σοκαρισμένη. Δεν ήταν καθόλου τραυματισμένη και μπορούσε να περπατήσει.
Στην διαδρομή της επιστροφής κοιτούσε συνέχεια πίσω της και ρωτούσε, γιατί μας ακολουθεί αυτός ο μεγάλος άντρας με τα μαύρα μάτια.
Εμείς δεν βλέπαμε κανέναν, οπότε το καταγράψαμε ως ένα από σύμπτωμα από το σοκ. Όσο πλησιάζαμε, όμως, προς την βάση, τόσο πιο ταραγμένη φαινόταν η κοπέλα. Μου έλεγε συνέχεια να του πω να σταματήσει να της κάνει γκριμάτσες. Κάποια στιγμή σταμάτησε και άρχισε να φωνάζει προς το δάσος να την αφήσει επιτέλους ήσυχη. Έλεγε ότι δεν θα τον ακολουθήσει και ότι δεν θα μας παραδώσει σ’ αυτόν.
Τελικά την πείσαμε να συνεχίσουμε τον δρόμο μας, όταν αρχίσαμε να ακούμε διάφορους περίεργους θορύβους γύρω μας. Ήταν σαν να βήχει κάποιος, αλλά πιο βαθιά και ρυθμικά. Όταν φτάναμε επιτέλους στο καταφύγιο και το βλέπαμε η κοπέλα γύρισε και μου είπε με γουργλωμένα μάτια, “Μου είπε να σου πω να βιαστούμε. Δεν του αρέσει να βλέπει το σημάδι που έχεις στον λαιμό σου”. Έχω μια πολύ μικρή ουλή στον λαιμό μου, που συνήθως κρύβεται από το γιακά που φοράω. Δεν ξέρω πως μπόρεσε η κοπέλα αυτή και το είδε.
Αμέσως μόλις μου το είπε, άκουσα αυτό το περίεργο βήξιμο ακριβώς δίπλα στο αυτί μου. Ανατρίχιασα ολόκληρος. Την έβαλα γρήγορα μέσα στο αυτοκίνητο, προσπαθώντας να μην δείξω πόσο πολύ είχα τρομάξει. Δεν ξέρω τι μπορεί να έγινε εκεί πέρα, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι χαίρομαι πάρα πολύ που φύγαμε από εκεί εκείνη την νύχτα.