-->

ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΒΙΝΤΕΟ με Διαμαντίδη και Σπανούλη!

«Όχι τρίποντο. Αλλαγές στα σκριν και κολλήστε πάνω τους για να μην κάνουν τρίποντο». Η εντολή του Γιάννη Σφαιρόπουλου χθες βράδυ στο ΟΑΚΑ ήταν βγαλμένη από το τάιμ-άουτ του Τσάβι Πασκουάλ το βράδυ της 11ης Απριλίου 2013 στη Βαρκελώνη.

«Μείνε πάνω του. Μην τον αφήσεις να περάσει. Να έχεις συνέχεια τα χέρια σου στην ντρίμπλα του και στο πρόσωπο του κι όταν σουτάρει να πας στο σουτ με το ανάποδο, το αριστερό, χέρι». Οι οδηγίες του Αργύρη Πεδουλάκη χθες βράδυ στο ΟΑΚΑ ήταν βγαλμένες από το τάιμ-άουτ του Δημήτρη Ιτούδη το βράδυ της 15ης Μαίου στον ημιτελικό της Μαδρίτης.
Είναι συγκλονιστικό, είναι αδιανότητο, αλλά είναι και η απόλυτη επιβεβαίωση -σε ένα ματς, σε μόλις οκτώ δευτερόλεπτα καθαρού χρόνου- ότι ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Βασίλης Σπανούλης είναι τα μεγαλύτερα και πιο λαμπρά διαμάντια στο βασιλικό στέμμα του ελληνικού αθλητισμού, που ονομάζεται και μπάσκετ! 

Αυτό που συνέβη στο δεύτερο τελικό της Α1 είναι σπάνιο, αλλά οι δύο αυτοί τεράστιοι παικταράδες -που με πιάνει η ψυχή μου στην ιδέα ότι σύντομα δεν θα χορεύουν με παρτενέρ την πορτοκαλί μπάλα στα παρκέ- το έχουν επαναλάβει με πανομοιότυπο τρόπο και ίδιο σκορ. Μόνο που χθες είδαμε και τις δύο φάσεις σε ένα ματς, σε μια… ανάσα! 

Στις 11/4/2013 στη Βαρκελώνη, με το σκορ και πάλι 65-63 σε βάρος του Παναθηναϊκού, ο Τζαουάι βρέθηκε μπροστά στον Διαμαντίδη για την άμυνα. Προσπάθησε σκληρά να μην χάσει την ισορροπία του, να του κλείσει το δρόμο προς το καλάθι και την ισοφάριση και με το μεγάλο κορμί του να του αλλοιώσει το σουτ. Αλλεπάλληλες σταυρωτές, βήμα πίσω (step-back) και μολονότι τον βοηθά περισσότερο να σουτάρει ύστερα από δεξιά ντρίμπλα, ο Διαμαντίδης σκοράρει από γωνία ίδιων μοιρών πίσω από τα 6μ75 (66-65), στο 00’.08.’’04. Χθες στο 00’.08’’.03, με αντίπαλο τον Χάντερ, ξανά στο 63-65, με την ίδια κίνηση. 

Η απάντηση του Ολυμπιακού και του Βασίλη Σπανούλη ήρθε με την κίνηση που έκανε ο «Kill Bill» πέρυσι, στον ημιτελικό του φάιναλ-φορ με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στις 15/5/2015 στη Μαδρίτη, ο Ντε Κολό προσπάθησε να φράξει το δρόμο του Σπανούλη προς το καλάθι, όπως επιχείρησε χθες κι ο Νικ Καλάθης. Τότε το σκορ ήταν 66-66, χθες ήταν 66-65 για τον Παναθηναϊκό. Και στις δύο περιπτώσεις ο Ολυμπιακός δεν χρειαζόταν τρίποντο. Δίποντο ή φάουλ για βολές ήταν αρκετό. Ο Σπανούλης πέρυσι είχε περισσότερο χρόνο και τον ξόδεψε ντριμπλάροντας, μεγαλώντας την αγωνία όλων και το άγχος του Ντε Κολό που κλήθηκε να τον μαρκάρει. Έμεινε πάνω του, κολλημένος μέχρι την ώρα του πλαϊνού βήματος προς τα πίσω του Σπανούλη, ο οποίος σηκώθηκε και σε στάση σώματος που παραπέμπει στον Πύργο της Πίζας σκόραρε το μεγάλο τρίποντο. Αριστερό χέρι, για να είναι πιο κοντά στο σουτ του Σπανούλη ύψωσε ο Γάλλος πέρυσι, αριστερό χέρι έβαλε στη μπάλα και ο Καλάθης. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Η μπάλα στο καλάθι και οι πανηγυρισμοί για τους Ερυθρόλευκους έξαλλοι! 

Δύο φάσεις, από δύο διαφορετικά, τεράστια και συγκλονιστικά ματς, σε ένα αγώνα, έναν τελικό, ένα φινάλε. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να γράψει κανείς από το κλισέ των κλισέ που λέει πως σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Άλλα έπρεπε να επαναληφθεί για να κατανοήσουμε το μέγεθος των δύο αυτών παικτών; Ίσως κάποιοι το χρειαζόντουσαν… Αφιερωμένο σε αυτούς και σε όσους εξακολουθούν να διαχωρίζουν την ποιότητα και το μεγαλείο, με τα χρώματα και τα σήματα… 

Τέρμα τα λόγια, εικόνα, ήχος, αποθέωση, απόλαυση, οργασμός μπασκετικός!

Μερικές σημειώσεις-σκέψεις ατάκτως εριμμένες

Α) Οι φάσεις των τελευταίων οκτώ δευτερολέπτων βάζουν σε δεύτερη μοίρα όλα τα υπόλοιπα που έγιναν στον δεύτερο τελικό της Α1. Όμως όλο το ματς ήταν καταπληκτικό, εξαιρετικά ποιοτικό, σε στρατηγική, προσέγγιση και εξέλιξη. Σε αντίθεση με το πρώτο ματς, ο Ολυμπιακός δεν ρίσκαρε προκαλώντας τα σουτ (κυρίως του Καλάθη), αλλά έπαιξε με αλλαγές. Ο ΠΑΟ δεν είχε ελεύθερα σουτ (6/20τρ έναντι 11/26 στον πρώτο αγώνα), απώλεσε μέρος της δημιουργίας του (μόλις 12 ασίστ όταν είχε 17 στο πρώτο 20λεπτο του ΣΕΦ και συνολικά 29 στο πρώτο τελικό) και έπεσα από τους 83π στους 66π. Σημαντικό στοιχείο και τα 13 επιθετικά του Ολυμπιακού, που είχε μόνο τέσσερα στο ΣΕΦ. 

Β) Συγκλονιστικά τα καλάθια του Διαμαντίδη (που είχε 0/3δ και 0/5τρ ως εκείνη τη στιγμή) και του Σπανούλη, όμως ο MVP, ο  άνθρωπος που οδήγησε τον Ολυμπιακό στη νίκη ήταν ξανά ο Γιώργος Πρίντεζης που πραγματοποίησε ασύλληπτο ματς, κάνοντας αυτό που του ζήτησε ο πατέρας του πριν φύγει από τη ζωή και το αποκάλυψε ο «Πριντ» στο συγκινητικό σημείωμα που ανήρτησε στο Facebook. 

Γ) Τέτοια «μεγάλα» σουτ ο Διαμαντίδης, ακόμη και τώρα που δεν είναι ο έφηβος με τις αστείρευτες δυνάμεις, έχει βάλει πολλά. Χθες, στη Βιτόρια με τη Λαμποράλ, στο break του Παναθηναϊκού στους προημιτελικούς με τη Μπαρτσελόνα το 2013. Κανένα από τα τρία δεν στάθηκαν αρκετά για να πάρει ο ΠΑΟ τις νίκες ή τις προκρίσεις που ζητούσε. Με ότι σημαίνει αυτό… 

Δ) Είναι άδικο για το μπάσκετ, για την έκσταση που προσέφεραν οι δύο φάσεις, για το μεγαλείο των δύο σούπερ-σταρ να εστιάζεται η συζήτηση στις παραβάσεις οι οποίες μάλιστα δεν είναι εύκολα αντιληπτές στην κανονική ροή του παιχνιδιού. Αυτό το έχουν πάντα κατά νου οι διαιτητές, οι οποίοι όσοι κι αν ορισμένοι δεν μπορούν να το κατανοήσουν, συνειδητά ή υποσυνείδητα αποφεύγουν να «κρίνουν» ένα ματς με μια απόφαση τους και προτιμούν να το «κρίνουν» με μη απόφαση. Παραβλέποντας εν προκειμένω τυγχόν βήματα του Διαμαντίδη και του Σπανούλη

Ίσως είναι πιο ελαφρύ το «λάθος, δεν είδα» από το «είδα λάθος»! Έχει διαφορά! 

Και τα παραδείγματα είναι πολλά. Αμέτρητα. Είναι πλέον κανόνας. Ειδικά δε σε φάσεις με «κρεμασμένα», όπως τα λενε οι προπονητές και οι παίκτες, σουτ στη λήξη των αγώνων. Διότι ο διαιτητής επιλέγει να παίξει με τις πιθανότητες. Πόσες είναι αυτές για να μπει το καλάθι; Ελάχιστες μπροστά στις πιθανότητες να βρει σίδερο ή να είναι airball.  Αφήνει να γίνει το σουτ κι αν μπει, μπήκε. Τον τελευταίο μήνα έχουν, μάνι-μάνι, γίνει δύο τέτοιες φάσεις. 

Μία αυτή με τον Μπερτάνς που έδωσε στη Λαμποράλ τη νίκη στο ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Μία αυτή με τον Ντε Κολό, πριν από το απίθανο φόλοου με το οποίο ισοφάρισε τον τελικό της Ευρωλίγκας ο Χριάπα και ανέφερε ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς στις διαμαρτυρίες του.

Ε) Υμνήσαμε όλοι μας το μεγαλείο των Σπανούλη, Διαμαντίδη, αλλά επιτρέψτε μου να κάνω το ίδιο για τον Αργύρη Πεδουλάκη αλλά και τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, σημειώνοντας πρώτα ότι τους αδικεί το γεγονός πως το κάνω σε ένα υστερόγραφο. Θέμα και μάλιστα θεματάρα έπρεπε να είναι η στάση του μεν Πεδουλάκη για την τελευταία φάση, του δε Σφαιρόπουλο για τη δημόσια συγγνώμη στον συνάδελφο του. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού είπε πως «μπορεί να ήταν βήματα, αλλά δεν στεκόμαστε σε αυτό, ούτε χάσαμε από αυτό» στέλνοντας το πιο σπουδαίο μήνυμα. Ο Σφαιρόπουλος απολογήθηκε για την παράλειψη του να χαιρετίσει τον Πεδουλάκη και περίμενε 15-10 λεπτά έξω από την αίθουσα Τύπου για να το κάνει εκ των υστέρων. «Επιτρέψτε μου να ζητήσω δημοσίως συγγνώμη από τον Αργύρη. Έτρεξα με τους παίκτες στη φισούνα και δεν τον χαιρέτησα μετά το τέλος του ματς» είπε. Άλλο ένα δείγμα πως κάτι πηγαίνει καλύτερα εφέτος στους τελικούς!

Πηγή: sdna.gr