-->

Ανεξήγητο αυτό που συμβαίνει στον Ολυμπιακό!

Η μονομαχία Καπίνο – Λεάλι για την θέση του βασικού τερματοφύλακα και το τεράστιο λάθος που ετοιμάζονται να κάνουν οι Πειραιώτες στην Ευρώπη.

Ο Αλέξανδρος Σόμογλου ακτινογραφεί την πρεμιέρα του Λεάλι στον Ολυμπιακό και θεωρεί ανεξήγητη την αλαζονεία με την οποία αντιμετωπίζονται κληρώσεις ελληνικών ομάδων με αντιπάλους από το Ισραήλ.

υκούμια, λαβράκια, και πάσης φύσεως… γαστρονομικής φύσεως επιθετικοί προσδιορισμοί συνόδευσαν άλλη μια ευρωπαϊκή κλήρωση του Ολυμπιακού. Εγώ, πάλι, γιατί αν ήμουν στη θέση των «ερυθρόλευκων» θα ήθελα να αποφύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι πιθανή συνάντηση μου με αντίπαλο από το Ισραήλ;

Αν τελικά, η Χάποελ Μπέερ Σέβα, αποκλείσει τη Σέριφ, θεωρώ ότι είναι μια από τις πλέον δύσκολες και «ύπουλες» αντιπάλους που θα μπορούσαν να τύχουν στους πρωταθλητές, στο δρόμο προς τους ομίλους του Champions League. Όχι για έναν, αλλά για τρεις σημαντικούς λόγους.

Πρώτον: Η ανεξήγητη αλαζονεία που επιμένουμε να αντιμετωπίζουμε – ως ελληνικό ποδόσφαιρο – αντιπάλους από το Ισραήλ. Θαρρείς και πρόκειται για την Ανδόρα, το Σαν Μαρίνο ή το Λιχτεσντάιν. Και να πεις ότι όποτε κληρωνόμαστε με αντιπάλους ομάδες όπως η Μακάμπι, περνάμε… ζωή και κότα! Οι μνήμες από τα στραπάτσα Ολυμπιακού, Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ μετά το 2000 απέναντι σε Ισραηλίτες είναι κάτι περισσότερο από νωπές…

Δεύτερον: Όλες οι ομάδες του Ισραήλ διαθέτουν «καυτές» έδρες. Δεν περνάς εύκολα από εκεί, γιατί ο κόσμος είναι ιδιαίτερα πιεστικός για τον αντίπαλο και επιπλέον ωθεί κάθε γηπεδούχο να εμφανίζεται μπροστά στο κοινό του με… ιερό πάθος.

Τρίτον: Φοβού τη δύναμη των Εβραίων σε όλα τα επίπεδα! Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα περισσότερο για την «κυρίαρχη φυλή» στον πλανήτη!

Αντίθετα με τη Χάποελ, η Σέριφ δεν νομίζω ότι αποτελεί ιδιαίτερη απειλή για τον Ολυμπιακό και θα είναι ευχής έργον για τους Πειραιώτες αν οι Μολδαβοί καταφέρουν και ανατρέψουν το 3-2 του πρώτου αγώνα στον επαναληπτικό.

Εννοείται, βέβαια, ότι η απόδοση του Ολυμπιακού στα παιχνίδια του τρίτου προκριματικού γύρου θα καθορίσει περισσότερο την πορεία των «ερυθρόλευκων» από την ταυτότητα του αντιπάλου του.

Έχοντας πλέον – μετά και το φιλικό με την Μπριζ – μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το βαθμό ετοιμότητας των «ερυθρόλευκων», μπορούμε να εξάγουμε μια σειρά χρήσιμων συμπερασμάτων.

Η μονομαχία Καπίνο – Λεάλι

Κόντρα στην ομάδα του σπουδαίου Βέλγου τερματοφύλακαν - του Μισέλ Πρεντόμ – έμελλε να δούμε το πρώτο crash test ανάμεσα σε Καπίνο και Λεάλι. Οι περισσότεροι σήμερα κάνουν λόγο για ισοπαλία. Προσωπικά δεν σας κρύβω ότι με εντυπωσίασε ο αέρας με τον οποίο εμφανίστηκε στον αγωνιστικό χώρο ο Ιταλός. Και δεν είναι καθόλου (μα καθόλου) εύκολο ειδικά για έναν τερματοφύλακα να μπει στο γήπεδο κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, χωρίς καλά – καλά να έχει κάνει ολοκληρωμένο ζέσταμα.

Δεν θα σταθώ καθόλου στη σωτήρια έξοδό του, αλλά κυρίως στην άνεση με την οποία έδειξε να διαχειρίζεται την πρώτη του εμφάνιση στα «ερυθρόλευκα» δοκάρια. Επειδή στους τερματοφύλακες μου αρέσει να παρατηρώ ιδιαίτερα τις λεπτομέρειες, μου άρεσε πολύ που είδα έναν τερματοφύλακα που παίζει μακριά από τα δοκάρια του. Δύο σέντρες έγιναν προς την περιοχή του, τις «καθάρισε» αμφότερες με άνεση μπλοκάροντας μάλιστα σταθερά την μπάλα. Σε αντίθεση με τον Καπίνο που προτιμά να μένει μέσα στην εστία του και τις σπάνιες φορές που επιχειρεί έξοδο να διώχνει την μπάλα με γροθιές, ο Λεάλι εμφάνισε σιγουριά αναφορικά με τον εναέριο έλεγχο της περιοχής του. Εννοείται, βέβαια, ότι ασφαλές δείγμα γραφής για τη συνολική αξία ενός τερματοφύλακα, δεν μπορεί να προκύψει από μισή ώρα αγώνα, αλλά κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο παιχνιδιού του μπορείς να βγάλεις…

Για τον Καπίνο, μια μικρή υποσημείωση έχω να κάνω: Αν δεν βελτιώσει την τραγική του αδυναμία στο παιχνίδι της μπάλας με τα πόδια, δεν έχει καμία απολύτως τύχη να πραγματοποιήσει καριέρα αντίστοιχη του ταλέντου του. Κάθε φορά που πρέπει να απομακρύνει την μπάλα, είτε τη διώχνει στα τυφλά, είτε επιλέγει μια σίγουρη μεταβίβαση σε κάποιον κοντινό του αμυντικό. Και μπορεί σε πολλούς από εσάς η συγκεκριμένη αδυναμία να μοιάζει με… πταίσμα, πιστέψτε με όμως, για τους προπονητές στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αποτελεί… μαύρη τρύπα για οποιονδήποτε τερματοφύλακα. Και μην ξεχνάτε ότι ο Ολυμπιακός τα τελευταία τρία χρόνια, είχε μάθει να «χτίζει» τις επιθέσεις του από τον Ρομπέρτο…

Ο σταθερός κορμός τον βοηθά για τώρα, αλλά δεν αρκεί για τους ομίλους

Αν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για τον Ολυμπιακό της νέας χρονιάς και τις βλέψεις που μπορεί να έχει ιδιαίτερα σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή του παρουσία, νομίζω ότι οποιαδήποτε εκτίμηση φαντάζει τη δεδομένη στιγμή εξαιρετικά πρόωρη.

Στα προκριματικά του Champions League θα δούμε ουσιαστικά την περσινή ομάδα, χωρίς το βασικό της τερματοφύλακα και με διαφοροποιημένα τα άκρα της άμυνάς της. Το γεγονός αυτό βοηθάει αρκετά τον Σάντσεθ, ο οποίος δεν καλείται να χτίσει μια ομάδα από το μηδέν και ταυτόχρονα να κυνηγάει και προκρίσεις. Έχοντας σταθερό το βασικό κορμό της ενδεκάδας του, προς το παρόν επικεντρώνεται μόνο στο δεύτερο.

Αν θέλουμε, βέβαια, να τρέξουμε σε… βάθος χρόνου, και να φτάσουμε μέχρι τους ομίλους, τότε δεδομένα ο Ολυμπιακός χρειάζεται σημαντική ενίσχυση σε δύο βασικούς τομείς αν θέλει να φτάσει ψηλά στην Ευρώπη. Πρώτον στο κέντρο της άμυνάς του (όπου είναι επιβεβλημένη η απόκτηση ενός νέου Μέλμπεργκ). Καλοί και άγιοι οι Σιόβας, Ντα Κόστα, Μποτία ως παρτενέρ ενός Μέλμπεργκ, αλλά ιδιαίτερα προβληματικοί όταν συνθέτουν μεταξύ τους δίδυμα.

Το δεύτερο στοιχείο που πρέπει να ενισχύσει ο Ολυμπιακός είναι το σκέλος του γκολ! Πρέπει να βρει στην αγορά ποδοσφαιριστές – και κυρίως ακραίους επιθετικούς – που θα έχουν ανεπτυγμένη σχέση με τα αντίπαλα δίχτυα. Αν είναι εφικτό οι «ερυθρόλευκοι» πρέπει να αγοράσουν τουλάχιστον ένα (για να μην πω δύο) επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές που θα εμφανίζουν διψήφιο μέσο όρο τερμάτων στην καριέρα τους. Όσο οι «ερυθρόλευκοι» παραμένουν μια ομάδα στην οποία οι μέσοι θα σκοράρουν με μεγαλύτρη άνεση από τους επιθετικούς, δυσκολεύομαι να τους δω να φτάνουν σε οποιαδήποτε μορφής ευρωπαϊκή υπέρβαση…

Πηγή: sdna.gr