
Από το βασικό συστατικό του κορμού της ιτιάς, το σαλικυλικό οξύ, γεννήθηκε η διάσημη ασπιρίνη. Ο Ιπποκράτης είχε παρατηρήσει την καταπραϋντική δράση του δέντρου από τον 5ο αιώνα π.Χ., χρειάστηκε όμως να περάσουν πολλά χρόνια για να φτιαχτεί το διασημότερο παυσίπονο όλων των εποχών και να πάρει τη μορφή που όλοι ξέρουμε σήμερα.



Ο γέρο Χόφμαν όμως δεν μπορούσε να αντέξει τις παρενέργειες του φαρμάκου, έτσι ο χημικός γιος του προσπάθησε να βρει έναν τρόπο ώστε να κάνει πιο ανεκτή τη χορήγησή του. Πράγματι, ο νεαρός Χόφμαν έκανε ό,τι και ο Γκέρχαρντ, με τη μόνη διαφορά ότι το σαλικυλικό οξύ μπορούσε πλέον να κατασκευαστεί στο χημείο και να μην το παίρνει από τα φυτά, με αποτέλεσμα η ένωση που προέκυπτε να είναι πιο σταθερή. Μετά την επιτυχία του, ο Χόφμαν πήγε στον διευθυντή της εταιρείας να του παρουσιάσει υπερήφανος τα αποτελέσματα των ερευνών του, όμως ο Χάινριχ Ντρέσσερ απέρριψε ως άχρηστο και πιθανόν επικίνδυνο φάρμακο που έμελλε να μετατρέψει τη μικρή φαρμακευτική εταιρεία σε κολοσσό.

Σύμφωνα με μελέτες, η νέα ανακάλυψη έδινε ένα μοναδικό αίσθημα ευφορίας και έκανε τους εργάτες να αισθάνονται ήρωες, γι’αυτό και η ουσία αργότερα ονομάστηκε ηρωίνη. Εξαιτίας της ηρωίνης, η οποία πρωτοκυκλοφόρησε ως σιρόπι βήχα, η Bayer είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη δεύτερη ανακάλυψη του Χόφμαν, την ασπιρίνη. Ο Χόφμαν όμως δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια και αποφάσισε να πάει τη νέα του ανακάλυψη στα νοσοκομεία του Βερολίνου. Η αναγνώριση του φαρμάκου ήρθε από τους ίδιους τους ασθενείς. Τότε μόνο θέλησε η Bayer να ρίξει μια δεύτερη ματιά στην ασπιρίνη. Σύντομα ο Χόφμαν είδε την ανακάλυψή του να θεριεύει, ο δύστυχος όμως δεν είχε σκεφτεί να την κατοχυρώσει, έτσι η ασπιρίνη άρχισε να αποφέρει κέρδη στη βιομηχανία και όχι στον ίδιον.

Μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την εκμετάλλευση του φαρμάκου είχε αποκλειστικά η Bayer, όταν όμως η Γερμανία έχασε τον πόλεμο, η Βρετανία, η Ρωσία, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδίκησαν μέρος των δικαιωμάτων της ασπιρίνης. Δεν ήταν καθόλου άσχημη η σκέψη τους, καθώς μέχρι τις ημέρες μας η παραγωγή του φαρμάκου είναι τεράστια. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο καταναλώνονται στις ΗΠΑ ογδόντα δισεκατομμύρια ταμπλέτες και πενήντα δισεκατομμύρια στην Ευρώπη.