
Η πτήση 571 της Uruguayan Air Force είχε απογειωθεί από το Μοντεβιδέο με προορισμό το Σαντιάγο της Χιλής και επιβάτες την ομάδα ράγκμπι της Old Christian Club.
Ο Ρομπέρτο Κανέσσα θα έπαιζαν σε έναν αγώνα που δεν έγινε ποτέ, επειδή το αεροπλάνο τους συνετρίβη πάνω στις Άνδεις στα τέσσερις χιλιάδες μέτρα υψόμετρο, εξαιτίας σφοδρής κακοκαιρίας.
Ο Ρομπέρτο και οι υπόλοιποι είκοσι εφτά επιζήσαντες, συνήλθαν από το σοκ της συντριβής πάνω σε ένα αφιλόξενο βουνό με την θερμοκρασία να είναι μόνιμα στους -30 βαθμούς Κελσίου.
Από τους αρχικά είκοσι οχτώ, οι βαριά τραυματισμένοι άρχισαν να σβήνουν σε μερικά 24ωρα από τα τραύματά τους και το αφιλόξενο τοπίο, το παραδομένο μέσα σε μια λευκή απεραντοσύνη.
Τα βράδια ο Ρομπέρτο και οι άλλοι χώνονταν μέσα στο εσωτερικό του τσακισμένου αεροπλάνου, κουλουριασμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο για να νοιώσουν ένα ίχνος θερμότητας.
Μετά από δέκα ημέρες το ίδιο ραδιόφωνο τους πληροφόρησε, ότι οι διασώστες είχαν σταματήσει να ψάχνουν και στις 29 Οκτωβρίου, δύο εβδομάδες μετά την συντριβή, η ψυχολογία τους έπεσε στο ναδίρ, όταν μια χιονοστιβάδα καταπλάκωσε την τσακισμένη άτρακτο.
Παρά τις καχεκτικές μερίδες, ότι φαγώσιμο υπήρχε είχε τελειώσει.
Δεν ξέρω αν αληθεύει η ρήση του Ουίλιαμ Σέξπιρ ότι «ο άνθρωπος είναι το πιο άγριο θηρίο που θα κάνει τα πάντα για να επιβιώσει».
Να είναι νεκροί για όλους τους άλλους, εκτός από τους ίδιους.
Αυτό που ήξεραν είναι ότι πεινούσαν, πεινούσαν πολύ, τόσο που έκαναν έναν πλήρη κατάλογο με τα 139 εστιατόρια του Μοντεβιδέο λες και αυτό θα χόρταινε την πείνα τους.
Όταν ξεπέρασαν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, έπραξαν το αδιανόητο. Τράφηκαν με τις παγωμένες σάρκες, από τις σωρούς των φίλων τους, που είχαν διατηρηθεί μέσα σε αυτό το πολικό ψύχος των -30 βαθμών Κελσίου.
Το έκαναν κλαίγοντας, αλλά τα δάκρυα πάγωναν με το που κύλαγαν από τα μάτια τους ενώ οι τύψεις και ο σταυρός που είχαν φτιάξει από τα συντρίμμια μήπως τους δουν από ψηλά, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.
Οι υπόλοιποι έμειναν πίσω περιμένοντας και τρώγοντας κομμάτια από τα σώματα των φίλων τους, ελπίζοντας να τους βρούνε, ελπίζοντας ο Ρομπέρτο και ο Νάντο να τα καταφέρουν, κάτι που τελικά έγινε.
Μόνο που για να γίνει οι δύο φίλοι χρειάστηκε να διανύσουν εβδομήντα χιλιόμετρα σε δέκα ημέρες, πριν συναντήσουν εξαντλημένοι έναν χωρικό, ο οποίος έτρεξε να τους βοηθήσει.
Στις 22 Δεκεμβρίου του 1972, οι άλλοι άκουσαν τον ήχο των ελικοπτέρων που πλησίαζαν και άρχισαν να ουρλιάζουν από χαρά πριν τα δουν, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πλησίαζε και η ώρα της αποκάλυψης του τρομερού μυστικού τους.
Ίσως, επειδή όποιος και αν βρισκόταν στην θέση τους θα έκανε το ίδιο. Χρόνια αργότερα ο Ρομπέρτο Κανέσσα μιλώντας για το θαύμα των Άνδεων είπε με έναν κόμπο στο λαιμό του: «Γίναμε κανίβαλοι γιατί έπρεπε να μείνουμε ζωντανοί...».
Πηγή: protothema.gr