
Η αξονική τομογραφία έδειξε την φριχτή αλήθεια: ο Nolan, οποίος ήταν 3 ετών, είχε ραβδομυοσάρκωμα, μια σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου.
Σύντομα κατάλαβαν ότι οι μέρες του ήταν μετρημένες. Πάλευε πολύ γενναία, αλλά μάταια. Μετά από ενάμιση χρόνο, ο Nolan πέθανε στην αγκαλιά της μητέρας του.
Στην προσπάθεια της να αποδεχτεί την απώλεια, μοιράστηκε την θλίψη της σε μια συγκινητική δημοσίευση στο Facebook. Περιέγραψε τις 4 τελευταίες ώρες αφότου το ιατρικό προσωπικό τους εξήγησε πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα:


Μετά από λίγο ηρέμησα και πήγα στο δωμάτιο του Nolan. Καθόταν στην “κόκκινη καρέκλα της μαμάς” και έβλεπε βίντεο στο YouTube από το τάμπλετ του. Κάθισα δίπλα μου, ακούμπησα το κεφάλι μου στο δικό του και κάναμε την εξής συζήτηση:
Εγώ: Πονάς όταν αναπνέεις, έτσι δεν είναι;
Nolan: Εεεε… ναι.
Εγώ: Πονάς πολύ, μωρό μου, έτσι δεν είναι;
Nolan: (κοιτάζοντας κάτω) Ναι.
Εγώ: Αυτός ο καρκίνος είναι ό,τι χειρότερο, δεν χρειάζεται να παλεύεις άλλο.
Nolan: (με αγνή χαρά) Δεν χρειάζεται; Αλλά θα παλέψω για σένα, μαμά!
Εγώ: Όχι! Αυτό κάνεις τόσο καιρό; Παλεύεις για την μαμά;
Nolan: Εεε ναι!
Εγώ: Nolan Ray, ποια είναι η δουλειά της μαμάς;
Nolan: Να με κρατά ασφαλή! (με ένα μεγάλο χαμόγελο)
Εγώ: Γλυκέ μου… Δεν μπορώ να το κάνω πλέον. Ο μόνος τρόπος να σε κρατήσω ασφαλή είναι στον παράδεισο. (Η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια)
Nolan: Άρα, θα πάω στον παράδεισο και θα παίζω μέχρι να έρθεις. Θα έρθεις, σωστά;
Εγώ: Εννοείται! Δεν μπορείς να ξεφορτωθείς την μαμά τόσο εύκολα!
Nolan: Σ’ευχαριστώ μαμά! Θα πάω να παίξω με τον Hunter και τον Brylee και τον Henry!»

Θέλαμε απλά ένα ακόμα βράδυ μαζί. Αλλά όταν ξύπνησε, έβαλε απαλά το χέρι του στο δικό μου και είπε, “Μαμά, είναι εντάξει. Ας μείνουμε εδώ, εντάξει;” Ο 4χρονος ήρωας μου προσπαθούσε να βεβαιωθεί ότι εγώ ήμουν καλά…»

Στάθηκα στην πόρτα του μπάνιου, γύρισα στο μέρος του και είπα, “Κοίτα προς τα εδώ και θα γυρίσω σε δύο δευτερόλεπτα”. Μου χαμογέλασε. Έκλεισα την πόρτα του μπάνιου. Είπαν ότι μόλις έκλεισε η πόρτα, έκλεισε κι εκείνος τα μάτια και έπεσε σε βαθύ ύπνο, ξεκινώντας το τέλος της ζωής.»





Η Ruth είχε το θάρρος να μοιραστεί αυτές τις στιγμές για το αγοράκι της, την απώλεια της και την απίστευτη αγάπη ανάμεσα σε μια μητέρα και το παιδί της.
Πηγή: fanpage.gr