
Γράφει ο Γιώργος Λαμπίρης
Οι κάτοικοι στη Μύκονο ζουν όπως οι κάτοικοι σε όλη την έκταση της ελληνικής επαρχίας. Εξευμενίζουν τα θεία. Προσεύχονται σε αυτά και παρακολουθούν κάθε τελετουργική εκδήλωση που λαμβάνει χώρα στο νησί. Οι Μυκονιάτες σπέρνουν τα χωράφια τους και δρέπουν τους καρπούς της σποράς. Οι Μυκονιάτες είναι οι «αφανείς». Κι όσοι σπεύδουν στο νησί για λίγες μέρες με μοναδικό τους κίνητρο την ολοήμερη διασκέδαση, σπάνια αφήνουν χρόνο για να παρατηρήσουν όσους κινούνται σε άλλο ρυθμό από το δικό τους.
Ο άντρας με τα βαριά, αλευρωμένα χέρια ετοιμάζει το ψωμί της ημέρας. Η γυναίκα κατανέμει με επιμέλεια τη ζάχαρη άχνη στα παραδοσιακά αμυγδαλωτά που έχουν βγει νωρίτερα από το φούρνο. Αυτός ο τόπος έχει πατητήρια και φτιάχνει κρασί. Έχει βοσκότοπους. Στα Ρήνεια, το μικροσκοπικό απέναντι νησί, οι κτηνοτρόφοι φέρνουν τα ζωντανά τους για βοσκή.
«Ο λατρεμένος τόπος»
«Ο λατρεμένος τόπος». Αυτός ακριβώς είναι ο χαρακτηρισμός που αποδίδει στη Μύκονο, καθόλα υποκειμενικά, ο φωτογράφος, Βασίλης Βρεττός. Έζησε τις διακοπές του από μικρό παιδί στο νησί κι εκεί συνεχίζει να περνάει τις ελεύθερες - ανέμελες μέρες στον ενήλικο βίο του.
Γνώρισε όλες της εκφάνσεις της Μυκόνου. Που εκτός από τόπος κατοικίας είναι και διεθνής προορισμός για τζετ σέτερς. Μέρος διασκέδασης και για όσους από περιέργεια σπεύδουν να ανακαλύψουν εκεί, αυτό που γνωρίζουν οι ταξιδιώτες που προηγήθηκαν και ενώ φεύγουν, συνεχίζουν να συζητούν γι’ αυτό που γνώρισαν. Σπεύδουν επίσης εκεί, όσοι αναρωτιούνται γιατί αυτό το νησί είναι διάσημο. Πολλοί λιγότεροι επισκέπτες παρατηρούν τις ξερολιθιές, αφουγκράζονται το σφύριγμα του ανέμου στις γωνίες των παραθύρων και στις πέτρες, λαξεμένες βάναυσα από τον αέρα και το αλάτι.
«Την αγάπησα περισσότερο γνωρίζοντας τη βάση αυτού του νησιού, που είναι οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν εδώ. Όλοι τους συνεργάσιμοι και καλοί. Η Μύκονος πέρα από την εικόνα που προβάλει, είναι ένας κανονικός τόπος. Οι άνθρωποί της εργάζονται μέσα στην καθημερινότητά τους. Ασχολούνται με τη γη και τη θάλασσα. Στο νησί συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν και στα υπόλοιπα επαρχιακά μέρη της Ελλάδας. Με τη διαφορά ότι αυτούς τους ανθρώπους δεν τους συναντά κανείς εύκολα. Ζουν στο δικό τους χώρο. Και κάπως έτσι το κοσμοπολίτικο πρόσωπο συμβαδίζει με την κοινή καθημερινότητα».
«Ωστόσο σε όσα μέρη επισκεπτόμουν, έψαχνα να βρω πατητήρια και δεν έβρισκα. Τα βρήκα στη Μύκονο. Δεν το πίστευα όταν μου έλεγαν ότι υπάρχουν εδώ. Ο καθένας έχει το δικό του μποστάνι με σταφύλια, το δικό του πατητήρι όπου φτιάχνει το δικό του κρασί. Οι κάτοικοι μαζεύουν τις ελιές τους, σπέρνουν τα χωράφια τους. Θερίζουν. Έχουν μελίσσια και μποστάνια με λαχανικά», λέει ο Βασίλης Βρεττός.
Η Δήλος
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν βρέθηκε κάπου από μόνο του, λέει ο φωτογράφος. Πίσω και πάνω απ’ όλα υπάρχει ο άνθρωπος.
Η έκθεση των φωτογραφιών φιλοξενήθηκε από τις 11 Αυγούστου έως τις 20 Αυγούστου στη Δημοτική Πινακοθήκη του νησιού και όπως ο ίδιος ο φωτογράφος τονίζει, τίποτα δεν θα γινόταν χωρίς τη στήριξη του δήμου Μυκόνου, η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Περιβάλλοντος Παιδείας και Ανάπτυξης Μυκόνου και η επιμελήτρια της έκθεσης, Ίρις Κρητικού.