
Και μέσα σε αυτή την καθημερινότητα ήρθε μια κριτική για την υποκριτική του δεινότητα που τον καταρράκωσε και έμελλε να του αλλάξει συθέμελα τη ζωή. «Διέλυσε την αυτοπεποίθησή μου. Σκέφτηκα "δεν το θέλω πια όλο αυτό, δεν θέλω να το κάνω άλλο. Και έτσι σταμάτησα"» είχε πει στη βρετανική ιστοσελίδα IBTimes.
Τα χρήματα που είχε βγάλει άρχισαν να τελειώνουν και εκείνος αρνούνταν πεισματικά να πει στους γονείς του τι είχε συμβεί. «Ήταν μεγάλη υπόθεση για μένα να μην μπορώ να λέω ότι εργάζομαι. Δεν ήθελα να αντικρίσω τους γονείς μου. Όταν είχα φύγει από το σπίτι ήμουν η μεγάλη ελπίδα τους. Δεν ήθελα να έρθω αντιμέτωπος με την αγανάκτηση που θα μου δημιουργούσε η επιστροφή στο σπίτι με την ουρά στα σκέλια. Και κάπως έτσι σταμάτησα να πληρώνω το νοίκι» είπε.
Στην προσπάθειά του να πάρει «μυρωδιά» από την υποκριτική που λάτρευε συνήθιζε να κοιμάται σε χαρτόνια έξω από το London Academy of Performing Arts. «Ήταν τόσο παράξενο να ξυπνάς δίπλα σε κάποιον που φορούσε το κουστούμι του Ερρίκου VIII. Αν αργούσα να ξυπνήσω το πρωί και ερχόταν κόσμος έπρεπε να κρυφτώ και να εμφανιστώ ξανά όταν όλοι είχαν φύγει» είχε πει.
Η ψυχολογία του ήταν καταρρακωμένη αναλογιζόμενος τη μέχρι τότε πορεία της ζωής του. «Όταν ζεις στο δρόμο έχεις ατελείωτες ώρες που δεν κάνεις τίποτα. Ποιος είμαι; Τι κάνω; Αυτές οι ερωτήσεις με είχαν οδηγήσει στην κατάθλιψη».
Όσο ξαφνικά όμως χάλασε η ζωή του τόσο ξαφνικά έφτιαξε…
Η τυχαία γνωριμία και η δημιουργία της επιχείρησης
Χωρίς άδεια για τη δουλειά που έκανε στο δρόμο έπρεπε να είναι ιδιαίτερα προσεχτικός με την Αστυνομία, που κάθε φορά που τον έβλεπε τον μετακόμιζε σε άλλο σημείο, απειλώντας τον με σύλληψη.
Έξι μήνες πέρασε ο Drew γυαλίζοντας παπούτσια στο δρόμο για 2 λίρες τη φορά. Μία μέρα ένας από τους τακτικούς κουστουμαρισμένους πελάτες τους του είπε να πάει στο γραφείο όπου δούλευε για να γυαλίζει τα παπούτσια των εργαζόμενων. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη. Έτσι άρχισε να μεγαλώνει την «επιχείρησή» του πηγαίνοντας καθημερινά σε τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να περιποιείται τους άνδρες που ντύνονταν στην πένα.
Το πελατολόγιο μεγάλωνε, το ίδιο και τα έσοδά του. Και έτσι ο Drew έκανε πράξη το γνωμικό της γαλλίδας συγγραφέα Μαργκερίτ Γιουρσενάρ «χρειάζεται πάντα μια δόση τρέλας για να αντιμετωπίσεις το πεπρωμένο» και το 2012 έφτιαξε την επιχείρηση «Sunshine Shoeshine».
Τα κέρδη και η πρόσληψη ανέργων και ατόμων με ειδικές ανάγκες
Υπάρχει όμως κάτι άλλο που κάνει τον 43χρονο περήφανο για όσα έχει καταφέρει και προκαλεί το θαυμασμό και την επιβράβευση των άλλων. Ποτέ δεν ξέχασε τι πέρασε για γίνει επιχειρηματίας. Έτσι στελεχώνει το Sunshine Shoeshine κυρίως με άστεγους και άτομα με ειδικές ανάγκες.
«Δεν υπάρχει μαγικό κουμπί να το πατήσεις και να εξαφανίσεις το θέμα των αστέγων. Θα υπάρχει πάντα. Αλλά αν δώσεις σε κάποιον λίγο από το χρόνο σου, του μιλήσεις, μπορείς να βρεις μια λύση» λέει στο Reuters.
Μέχρι σήμερα έχει δώσει εργασία σε 40 ανήμπορους ανθρώπους που ζούσαν στο δρόμο, δίνοντάς τους επίσης τη δυνατότητα να επιλέξουν σε ποιον φιλανθρωπικό οργανισμό θα δώσουν μέρος των κερδών από το γυάλισμα των παπουτσιών.
Ένας από αυτούς είναι και ο 45χρονος Alan Walton, που για 15 χρόνια ήταν άνεργος, αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας, καθώς από το ένα μάτι δεν έβλεπε, αλλά και ψυχολογικά προβλήματα.
Tα λόγια του για το αφεντικό του συγκινούν. «Μου έχει δώσει ένα σκοπό, μου δίνει αυτοπεποίθηση. Με έχει κάνει να νιώθω άνθρωπος. Έχοντας δουλειά και προϋπηρεσία νιώθω ότι έχω μέλλον, που δεν είχα πριν. Αν δεν έχεις προϋπηρεσία και προσόντα οι εργοδότες δεν βλέπουν τίποτα σε σένα. Και αυτό μου το έδωσε το Sunshine» λέει στο BBC.
Πηγή