
Το παμπάλαιο ψυγείο «εν Ελλάδι 1938» με το ξυλόγλυπτο σκάλισμα λειτουργεί κανονικά στο μαγαζί, παλιά ραδιόφωνα, πολυέλαιοι, τσαγιέρες, ζυγαριές, φιγούρες από θέατρο σκιών, κοσνερβοκούτια, κουτιά Tide, παλιές ταμπέλες, φωτογραφίες από σπουδαίους Έλληνες που έχουν περάσει από εδώ, όπως ο Τσιτσάνης, ο Καζαντζίδης, ο Παπαϊωάννου.
Ήταν το 1920 όταν ο Αριστείδης Παπακωνσταντίνου ήρθε από το Γαρδίκι Τρικάλων και άνοιξε το οινοπαντοπωλείο το «Ειδικόν» στον Πειραιά. Μία αυθεντική μπακαλοταβέρνα που κλείνει έναν αιώνα ζωής, συνεχής λειτουργίας.
Πουλάει είδη μπακαλικής, μαναβικής και δεν έχε παρά ελάχιστα τραπέζια για να τρώνε και να πίνουν οι γείτονες. Το μαγαζί περνάει στον γιο του Απόστολο κι έναν αιώνα από τότε που άνοιξε, πάλι Αριστείδης είναι στο τιμόνι, ο εγγονός.

«Στο υπόγειο φτιάχνουμε την ρετσίνα μας και λειτουργούμε πλέον μόνο σαν ταβέρνα, σερβίροντας λίγα πιάτα και καλά. Γραβιέρα, ελιές, φάβα, κεφτέδες, συκώτι, λουκάνικο, σαρδέλες και οπωσδήποτε φρέσκες πατάτες τηγανητές».
«Φέτος ξανάρθε και η ταμπέλα στα σωστά της μετά από 50 χρόνια "Αριστείδης Αποστόλου Παπακωνσταντίνου και Υιός" μας λέει ο κ. Αριστείδης μην μπορώντας να κρύψει τη χαρά του. "Αριστείδης εγώ και ήρθε στον κόσμο και ο γιος μου"»

Το γεύμα είναι το ίδιο εδώ και τόσες δεκαετίες. Το μενού περιορισμένο, πιάτα που μπορεί μία παρέα να τα δοκιμάσει όλα τη μία φορά που θα πάει. Κι όμως αυτό το μέρος σε κάνει να επιστρέφεις σε αυτό, ψάχνοντας να βρεις ό,τι έχει απομείνει από την παλιά σου γειτονιά. Φάβα, κεφτέδες, πατάτες τηγανητές κομμένες στο χέρι, ντομάτα σαλάτα, συκώτι ζουμερό, λουκάνικο και σουτζούκι, ελιές, σαρδέλες, καγιανάς κλπ.
Τα πιάτα λιγοστά, όπως ταιριάζει στο ύφος αυτής της αυθεντικής μπακαλοταβέρνας, φτιαγμένα όμως με πολλή αγάπη και μεράκι. Κι αν τελειώσει κάτι από αυτά απλά θα πρέπει να παραγγείλεις κάτι άλλο.
«Δεν έχει ποικιλίες εδώ. Κρασί μόνο ρετσίνα παραγωγής μας. Δεν αγοράζουμε από σουπερμάρκετ μόνο από ντελικατέσεν». Έχει και μπίρες για όποιον θέλει.

«Εφοπλιστές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, αείμνηστοι τραγουδιστές –ο Καζαντζίδης, ο Παπαϊωάννου, ο Τσιτσάνης, αλλά και νοικοκυραίοι. Πόσοι και πόσοι δεν μας έχουν τιμήσει και δεν έχουν κάνει στέκι τους το μαγαζί. Συχνά από το πουθενά, μαζεύονται και ξεκινούν τα τραγούδια και γίνεται χαμός. Όλοι γίνονται "ένα", στριμώχνονται στα τραπέζια και κανείς δεν γκρινιάζει. Αυτό είναι το εντυπωσιακό. Εδώ βγάζουν την ανθρώπινη πλευρά τους, έρχονται εδώ και γίνονται άλλοι άνθρωποι. Ξεδίνουν. Όλοι γίνονται μια παρέα. Δεν έχουν μαλώσει ποτέ» μας λέει ο κ. Αριστείδης. Μου κάνει εντύπωση πόσο απλοί είναι. Φαίνεται πως αυτό το μαμαδίστικο λείπει στην ελίτ».

Άλλωστε σε αυτό έχουν περπατήσει οι πάντες, διάσημοι και άσημοι, ροκάδες και ρεμπέτες που τους ενώνει ένα βασικό χαρακτηριστικό, η αγάπη για την ελληνική γειτονιά στο πέρασμα των χρόνων.

Κάθε Τετάρτη και Σάββατο έχει και ζωντανή μουσική. Κι αν νομίζετε ότι το γλέντι κρατάει μέχρι το πρωί, σημειώστε λάθος.
«Τις καθημερινές κλείνουμε στις 11, το Σάββατο στη 1 τα ξημερώματα. Ο πατέρας μου κατεβάζει τα ρολά χωρίς πολλά πολλά. Κυριακή, αργίες, γιορτές είμαστε κλειστά. Το καλοκαίρι δύο μήνες κλειστά. Η οικογένεια για εμάς είναι πάνω από όλα».
![]() |
| Ο Απόστολος Παπακωνσταντίνου |
«Εδώ δεν υπάρχει πολιτικός, επιχειρηματίας ή εργάτης. Όλοι έχουν την ίδια αντιμετώπιση. Δεν πάει να είσαι κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και το εντυπωσιακό είναι ότι το ξέρουν, το σέβονται και δεν παρεξηγούνται. Δεν είναι και εύκολο να το πετύχεις αυτό».






