
Ο Άκης Πάνου δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος. Δεν ήταν καν ένας εύκολος άνθρωπος. Ήταν ένας άνθρωπος που άφησε το στίγμα του στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι που, όμως, είχε έναν προσωπικό και -για πολλούς ακατανόητο- κώδικα τιμής που τον οδήγησε από την κορυφή, πίσω από τα σίδερα της φυλακής, καταδικασμένο για ανθρωποκτονία για την οποία ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη.
Είναι ο άνθρωπος που έγραφε τραγούδια για όσα ζούσε και ζούσε για να γράφει τραγούδια. «Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο, που δεν τον γουστάρω κι όμως το φουμάρω» έγραψε σε ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια και ίσως είναι αυτό που μέσα σε μόλις 15 λέξεις μπορεί να περιγράψει όλα όσα βίωσε ο σπουδαίος αυτός μουσικός.
Τα πρώτα δύσκολα χρόνια

Στα παιδικά του χρόνια γνώρισε τη φρίκη του πολέμου και τις δυσκολίες της κατοχής. Τότε ήταν που η οικογένεια μετακόμισε στην Καλλιθέα. Εκεί ο Άκης Πάνου τελείωσε το δημοτικό και μετά έφυγε από το σχολείο διότι έπρεπε να βγει στη βιοπάλη, κάνοντας πολλές και διάφορες δουλειές προκειμένου να βοηθάει την οικογένεια του. Πουλούσε στις γειτονιές τσιγάρα και κουλούρια, εργάσθηκε σε εργοστάσιο βερνικιών και αργότερα δούλεψε βοηθός μηχανικού κι εργάτης λιθογραφείου.
Τα πρώτα του βήματα τα έκανε με τη βοήθεια του αδερφού του, του Βαγγέλη. Οι δυο τους μάθαιναν μουσική πάνω σε μια παλιά κλασική κιθάρα. Το 1948, ωστόσο, ο Άκης Πάνου δέχθηκε το πρώτο μεγάλο χαστούκι στη ζωή του. Ο αδερφός του, σε ηλικία μόλις 17 ετών, σκοτώθηκε από ένα διερχόμενο τραμ.
Στα 13 του χρόνια ο Άκης Πάνου βρέθηκε να παίζει και να τραγουδά τα Σαββατοκύριακα πλάι στον Γιάννη Σταματίου, τον «Σπόρο» του ρεμπέτικου τραγουδιού, στην ταβέρνα του Συλιβάνη στο Κουκάκι. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη πορεία. Ταυτόχρονα, ωστόσο, ο Πάνου έφτιαχνε και μπουζούκια. Ήταν ο πρώτος, μάλιστα, που έβαζε πάνω στα όργανα παραστάσεις και όχι λουλούδια ή αστέρια που είχαν μέχρι τότε.

Η καλλιτεχνική πορεία προς τα αστέρια

Το πρώτο του τραγούδι στη δισκογραφία ήταν «Το παιδί που απόψε πίνει» (το 1958), σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη, το οποίο τραγούδησε η Καίτη Γκρέυ. Αυτό, είναι ένα από τα λίγα του τραγούδια που δεν έγιναν επιτυχία.
Το 1967 γράφει το «θα κλείσω τα μάτια» με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Χαρούλα Λαμπράκη. Ο συγκεκριμένος δίσκος θα περάσει από χίλια κύματα καθώς μετά από 15 ημέρες κυκλοφορίας τον κόβει η λογοκρισία της χούντας και χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια προκειμένου να κυκλοφορήσει και πάλι. Αυτή η κυκλοφορία, ωστόσο, ήταν η αφορμή για την καλλιτεχνική εκτόξευση του Πάνου. Από εκεί και πέρα ότι έγραφε γινόταν μεγάλη επιτυχία.

Η δολοφονία του Γιαλαμά και ο θάνατος «λαχείο»

Ο μεγάλος αυτός μουσικοσυνθέτης ήταν ένας σκληρός άνθρωπος που επιδίωκε από τους γύρο του στρατιωτική πειθαρχία. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν μίλησε ποτέ στον ενικό στους γονείς του και απαιτούσε από τα παιδιά του να του μιλάνε στον πληθυντικό. Είναι ο άνθρωπος που άφησε την πρώτη του γυναίκα (παρά το γεγονός ότι ήταν η μεγάλη του και παντοτινή αγάπη) για να παντρευτεί μια άλλη προκειμένου να μπορέσει να κάνει παιδιά που τόσο πολύ ήθελε. Και τελικά έκανε. Τέσσερα, συνολικά. Το πρώτο από αυτά ήταν η Ελευθερία στην οποία είχε παθολογική αγάπη.

Η 19χρονη Ελευθερία εμφανίζεται και δηλώνει πως έφυγε με τη θέλησή της για να είναι με τον άνθρωπο που αγαπάει. Αργότερα τηλεοπτική εμφάνιση (με γυρισμένη την πλάτη) κάνει και ο 30χρονος Γιαλαμάς για να απαντήσει στις κατηγορίες του Πάνου. Όλη η Ελλάδα μαθαίνει για τα… οικογενειακά του Άκη Πάνου και αυτό ο εγωισμός του δεν μπορεί να το σηκώσει. Θεωρεί πως τον έχουν προσβάλει και αποφασίζει να απομονωθεί στο σπίτι του στη Ξάνθη.

Ο Πάνου συλλαμβάνεται και στο δικαστήριο θα πει πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει τον Γιαλαμά. Δεν θα τον σκότωνε αν δεν άρχιζε πάλι να ανεβαίνει τις σκάλες, όπως είχε πει, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής. Η σφαίρα θα έφευγε στον αέρα. Το δικαστήριο, ωστόσο, τον Μάρτιο του 1998, τον καταδικάζει σε ισόβια για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση. Δεν του αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου είπε πως δεν πρόσφερε στα πολιτιστικά πράγματα της χώρας άλλα στα καλλιτεχνικά και αυτό δεν μπορεί να είναι ελαφρυντικό.

Τότε είχε ακουστεί πως δεν ήταν ο Πάνου ο δολοφόνος του Γιαλαμά. Η αδερφή του μουσικοσυνθέτη, μάλιστα, είχε πει πως ο αδερφός της δεν θα μπορούσε να πυροβολήσει εξαιτίας του προβλήματος με τους τένοντες που είχε στο χέρι του καθώς δυο από τα δάχτυλά του ήταν μη λειτουργικά.

Τον Απρίλη του 1999 αποφυλακίζεται εξαιτίας της ανήκεστου βλάβης της υγείας του και ένα χρόνο αργότερα, πριν ξεκινήσει η δίκη του σε δεύτερο βαθμό, φεύγει από τη ζωή νικημένος από τον καρκίνο.
Πηγή: newsbeast