
«Δεν εντυπωσιάζομαι από μάγειρες που καυχιούνται για το πώς έφτιαξαν ένα φιλέ μινιόν. Αυτός που μπορεί να πάρει κομμάτια ποδιού ή έναν πατσά και να φτιάξει κάτι πραγματικά νόστιμο με ενδιαφέρει γιατί αυτό είναι όντως εντυπωσιακό», είχε πει ο Άντονι Μπουρντέν και θα με βρει απόλυτα σύμφωνη γιατί ο καλός μάγειρας επιβάλλεται να γνωρίζει πώς θα αξιοποιεί κάθε κομμάτι «από την ουρά μέχρι τη μύτη». Ένα από αυτά -και από τα πιο υποτιμημένα ομολογουμένως- είναι και το μοσχαρίσιο στομάχι, ο γνωστός σε όλους πατσάς, κομμάτι που, λόγω της υφής αλλά και της δυνατής μυρωδιάς του, όταν μαγειρεύεται δεν είναι σε όλους αρεστό. Το σωστό μαγείρεμά του προϋποθέτει πολύωρη παραμονή στην κατσαρόλα και για τους μερακλήδες -αυστηρά- μοιάζει με βάλσαμο στην πρώτη ξενυχτισμένη «καλημέρα». Αλήθεια, τι καλύτερο από μια μπρουτάλ ζεστή σούπα με πατσά και μοσχαρίσιο ποδαράκι πασπαλισμένη με μπόλικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι, μπούκοβο, φέτες ωμό σκόρδο και γενναία ποσότητα ξίδι; Η υπογράφουσα δηλώνει εντελώς απροκάλυπτα «φαν»! Πρόσφατα μάλιστα μάθαμε ότι στο Makedonia Palace, φέτος ο σεφ Σωτήρης Ευαγγέλου στις 24 και 25 Οκτωβρίου, βάζει τον πατσά από τα αλώνια στα σαλόνια σερβίροντάς τον ψιλοκομμένο, ντουσλαμά, αβγολέμονο.

Δεν είναι κομμάτι που επιλέγει ο μέσος Έλληνας να βάλει στο τραπέζι και ο λόγος δεν είναι η τιμή αλλά κυρίως η βαριά μυρωδιά και η σκληρή υφή του. Το να πείσεις δε κάποιον να δοκιμάσει πατσά ενώ έχει ήδη δηλώσει βροντερά με σχετικά επιφωνήματα αηδίας ότι δεν πρόκειται ποτέ να τον βάλει στο στόμα του είναι γαστρονομικός άθλος. Για τους λίγους όμως που επιλέγουμε να τον μαγειρέψουμε υπομονετικά για να απολαύσουμε κάθε ρουφηξιά της σούπας όταν έρθει αχνιστή στο πιάτο, αυτά είναι «ψιλά γράμματα». Ο πατσάς μπορεί να μεταμορφωθεί στο απόλυτο φαγητό «της θαλπωρής», αυτό είναι γεγονός, αρκεί να έχεις ανοιχτή γαστρονομική αντίληψη για να το καταλάβεις.

Πιάτα με μαγειρεμένη κοιλιά ζώου -όχι μόνο μοσχαρίσια- υπάρχουν σε πολλές κουζίνες του πλανήτη. Η Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα, η οποία καθιέρωσε και τον εορτασμό της Παγκόσμιας Μέρας Πατσά, ήταν χώρα που κατανάλωνε κατά κόρον τη μοσχαρίσια κοιλιά, κάτι όμως που δεν ισχύει στις νεότερες γενιές. Η τυπική παρασκευή του στη βρετανική κουζίνα περιλαμβάνει το βράσιμό του σε γάλα με κρεμμύδια, στην Ιταλία, όλες σχεδόν οι περιοχές έχουν τη δική τους εκδοχή με πιο γνωστή την trippa alla fiorentina, όπου η κοιλιά μαγειρεύεται σε μπόλικη σάλτσα ντομάτας ενώ στο Βέλγιο σερβίρουν το tripes a djotte, ένα λουκάνικο όπου μεγάλα εντόσθια γεμίζονται με καρυκευμένο πατσά. Το διάσημο λουκάνικο Andouille της Γαλλίας περιέχει μεταξύ άλλων και πατσά όπως και τα μικρότερα κολομβιανά butifarra. Σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας μαγειρεύουν τις δικές τους εκδοχές στο τηγάνι ή την κατσαρόλα ενώ στις νότιες Η.Π.Α πιθανόν να βρείτε πατσά τηγανισμένο σε βούτυρο γάλακτος.

Πηγή: olivemagazine